VVD Afdeling Haarlemmermeer Weblog

Tweeduizendelf

Fri, 14 Jan 2011 23:05:00 -0000

Een nieuw jaar biedt nieuwe kansen is een algemeen gezegde. Maar eigenlijk is de overgang van 31 december naar 1 januari niks meer dan een kunstmatige scheiding. Het is niet alsof alles ineens weer van voor af aan begint in 2011. Gelukkig maar, want in het bijzonder de VVD denkt met veel genoegen terug aan 2010 en zet dit uiteraard graag voort in 2011.

2010 begon met de goede verkiezingsuitslag op 3 maart. Ondanks de winst van 6 ‘rechtse’ zetels is de VVD op 10 zetels uitgekomen. Dit is een mooie overwinning. Wij hebben als VVD het initiatief mogen nemen in de collegeonderhandelingen, wat heeft geleid tot een mooi collegeprogramma met een blauworanje VVD saus. Wij zien ons verkiezingsprogramma “Bereikbaar, Werk en Veilig” in grote mate terug in het collegeprogramma.

Dan was er voor de VVD nog een heuglijk moment te begroeten in 2010. Namelijk de verkiezingsuitslag tijdens de Tweede Kamerverkiezingen. Voor het eerste sinds 1918 heeft Nederland weer een liberale Minister – President.

Al deze successen is mede te danken aan de VVD-leden. De leden die in de kou de verkiezingsposters hebben opgehangen en opgeplakt. De leden die winkelcentra hebben bestormd met flyers. De leden die hun familie, buren en collega’s hebben aangespoord om de VVD te steunen. Zonder leden is de VVD vruchteloos en zonder actieve leden zelfs machteloos.

Graag bedanken wij u nogmaals voor uw getoonde inzet het afgelopen jaar. In 2011 gaan we door, en hoe! De VVD in Haarlemmermeer zal haar gezicht nog meer laten zien en haar liberale geluid in de polder goed laten klinken. We hebben de steun van bijna een kwart van de Haarlemmermeerse inwoners en dat gaan we ook duidelijk laten zien.

Ook staat er dit jaar weer een belangrijke verkiezing op de agenda. Op 2 maart zijn de verkiezingen voor de Provinciale Staten en daaruit voortvloeiend de verkiezingen voor de Eerste Kamer. Een zeer belangrijke mijlpaal en horde voor het Kabinet Rutte. Met een (coalitie)meerderheid in de Eerste Kamer regeert het nu eenmaal een stuk makkelijker.

Wij hopen op een winst voor de VVD op 2 maart .a.s. Dat zou ons bevestigen in de wetenschap dat de winst van de VVD bij de laatste Kamerverkiezingen geen toeval is, maar dat de VVD eindelijk loon naar heel hard werken krijgt. En dat harde werken is wederom te danken aan het grandioze aantal VVD leden die het liberale geluid de wereld in brengen.

Laten we dus toasten op een gezond, gelukkig en succesvol jaar!

De taxi

Fri, 12 Nov 2010 12:37:00 -0000

De Taxi

2 weken geleden had ik een verrassingsreis. Niet dat dat heel erg noemenswaardig is, maar het gaat toch als inleiding dienen.

Een kleine 2 jaar geleden heb ik met mijn jaarclubgenootjes van de studentenvereniging afgesproken dat we in 2010 met zijn allen op reis gaan. We kennen elkaar dan 10 jaar en in de 10e maand (oktober) in 2010 zouden 10 jongens op reis gaan. 2 hielden zich bezig met de organisatie en de rest zou er op Schiphol achter komen waar de reis heen zou gaan. Ik was niet één van die 2 dus ik heb mij kunnen laten verrassen. De bestemming was Argentinie.

Nogmaals, dat is niet echt bijzonder noemenswaardig voor u lezer, maar er gebeurde daar wel iets wat ik niet ben vergeten. Buenos Aires is een grote stad, een beetje onpersoonlijk ook zoals elke grote stad dat is. Gezien de grootte van de stad namen we taxi’s om ons te verplaatsten. Op een avond hadden wij een taxichauffeur met wie wij in gebrekkig Engels (van zijn kant) en gebrekkig Spaans (van onze kant) communiceerden. Hij vertelde vol trots over zijn baan en zijn stad en aan het eind van de rit wilde hij een visitekaartje hebben, hij gaf aan die te sparen van al zijn buitenlandse klanten. Een vriend van me had toevallig zijn kaartje bij zich en gaf deze aan hem.

De volgende morgen verscheen op zijn Smartphone een e-mail van de betreffende chauffeur. Hij mailde dat hij het leuk vond ons gereden te hebben en mochten wij ooit nog eens een taxi nodig hebben of iets anders in de stad willen doen, dat wij hem dan gerust konden bellen. Toen vonden wij dat een leuke geste maar op de terugvlucht naar Nederland heb ik daar toch nog eens aan gedacht. Het is niet het feit dat je dat mailtje krijgt, het is het feit dat je dat helemaal niet verwacht.

Waarom haal ik dit aan. Het gaat allemaal om het managen van de verwachting. Als je dat nakomt ben je in de regel tevreden. Het klinkt zo logisch maar dat is het allerminst. Vanuit mijn werk bij een bank heb ik ooit eens een onderzoek onder ogen gekregen van de beste Zakenbank van een bepaald jaar. De winnaar was een zeer kleine organisatie. Ze hadden niet gewonnen vanwege het meest fancy product of de grootste deals, nee, zij hadden gewonnen omdat zij hun basisafspraken nakwamen; ze namen de telefoon op, waren deskundig aan de telefoon, klachten werden goed opgelost, etc. Ik ben dan ook absoluut te allen tijde voorstander van het nakomen van je afspraken, nogmaals dat klinkt logisch maar dat is het niet. Ook al ben ik voorstander, ook ik maak mij schuldig. Ik heb de website beheerder beloofd om elke maand een column te schrijven, maar ook daar ben ik niet aan toe gekomen, terwijl het zo makkelijk lijkt.

Zeker in de politiek is het nakomen van je afspraken een must. Ik wil dan ook absoluut ten strijde trekken tegen partijen die de burger dingen beloven die niet waar zijn of niet waar te maken zijn. Ook de kiezer zal hier doorheen prikken, maar dat kan hij maar eens in de 4 jaar doen. Maar begin eerst bij jezelf, de basishygiëne moet in orde zijn, en als je dan, net zoals Pablo de taxichauffeur, de verwachtingen kan overtreffen, kan je niet meer stuk.

Vakantie

Fri, 06 Aug 2010 12:42:00 -0000

Vakantie.

Het is weer vakantietijd. Hele families trekken erop uit om hun welverdiende rust te zoeken na maanden hard werken. Vaak is zo'n vakantie zelf ook een aanslag op je menswaardigheid daar je vaak als olifanten de Route du Soleil naar het zuiden afreist, in de regen je voortent opbouwt en daarna met krijsende kinderen, altijd van anderen, 3 weken aan het zwambad van de camping hangt.

Nu ben ik geen kampeerder. Ik was het vroeger wel en was dan één van die krijsende kinderen aan het zwembad. Mijn ouders konden op een één of andere manier elk jaar weer de moed vinden om naar het zuiden van Frankrijk af te dalen.

Nu houd ik wel van enig primitivisme, continu je vakantie doorbrengen in de stijfheid van een 5 sterren hotel vergt ook veel van me. Je kan nooit eens buiten de band springen omdat je anders met de nek wordt aangekeken. Met dat vergeleken is een camping natuurlijk ideaal. Iedereen doet wat ie wil doen, én het leuke van kamperen is dat je iedereen een naam geeft. Althans dat vond ik vroeger leuk.

Nu ik wat jaartjes ouder ben en wat serieuzer probeer te zijn is mijn ideale vakantie eigenlijk een combinatie beiden. Ik breng nog steeds graag mijn vakanties door in Frankrijk. Ik blijf het een schitterend land vinden en ben dan het liefst een paar dagen in een stil dorpje met één hooguit twee hotelletjes, een Tabac die tevens dienst doet als postkantoor, café en fietsenmaker en uiteraard een centraal plein waar de heren op leeftijd met een fles rode landwijn binnen handbereik een potje pétanque spelen.

Ik kan dan heerlijk wegdromen met een goed boek en een pastis over de dingen in het leven. De zon die af en toe wordt verdreven door een schaapachtig wolkje is dan de enige smet op de dag. De duiven pikken op het marktplein en de ober zit tevens op een stoel met een glas cola voor zich te genieten van zijn Gitanes.

Én dan gebeurt het, iets wat mij altijd overkomt als ik mij volledig alleen waan op een vergeten plek. Ik hoor stemmen. Ik kan verstaan wat ze zeggen maar ik wil het juist daarom niet horen. Ik kijk in de richting van de gotische Notre Dame op het "Place d'église" en zie daar de bevestiging. Vier personen, overduidelijk een gezin. Meneer met sandalen én witte sokken én een heuptas, mevrouw met een gele jurk met daaronder een bikini, een meisje van een jaar of 14 die verveeld kauwgum kauwend achter hen aanloopt en een jongen van een jaar of elf met een Ajax shirt en wie met name verantwoordelijk is voor de verstoring van mijn rust door zijn geschreeuw

En wederom stel ik mijzelf de vraag, waarom erger ik mijzelf aan mijn landgenoten als ik niet thuis ben? Hoe kan het toch, dat ik volgens mij op de meest afgelegen plek ben, die in geen enkele reisgids te vinden is, ik toch Nederlanders hoor. En waarom heb ik dan in bijna alle gevallen plaatsvervangende schaamte. Ik stel mij zelf vaak deze vraag, omdat ik om een hele onduidelijke reden altijd Nederlanders op vakantie tegen kom. En als ik mij dus ergens aan stoor dan zijn dat Nederlanders op vakantie. Juist vanwege hun gedrag.

Het erge van Nederlanders op vakantie vind ik het gedrag dat ze vertonen, een soort van arrogantie. Alles is altijd slechter. Daarom moet alles van thuis worden meegenomen, van hagelslag tot kaas en van wasmiddel tot kruiden. Alsof dat bij de lokale Supermarché niet te halen is?

Hoe komt het dat zij altijd opvallen in het buitenland en niet in Nederland. Als ik over het Polderplein loop stoor ik mij er niet aan. Het is niet zo dat ik mijn niet-in-de-reisgids-te-vinden-plekje niet wil delen. Het is de onbeholpenheid van de Nederlander in het buitenland.

Het kan natuurlijk zo zijn dat zij in Nederland niet opvallen omdat de hele Nederlandse samenleving ietwat onbeholpen is en dat juist die levenshouding pas opvalt als het omvattende kader, zijnde de maatschappij in Nederland, wegvalt. En juist dat baart me zorgen, we leven blijkbaar met zijn allen in een samenleving die gekenmerkt wordt door onbeholpenheid en het valt ons niet op, omdat we ons allemaal zo gedragen.

Nu zal ik de laatste zijn die zal opleggen hoe iemand zich moet gedragen. Hij of zij heeft de vrijheid te doen en te laten wat hij of zij wil zolang mijn vrijheid maar niet met voeten wordt getreden, maar ik kan het niet laten om mijn glas pastis achterover te slaan, een paar euro op tafel te laten liggen en de rust in "mijn" Franse dorpje ergens anders weer op te zoeken. Hopende dat ik nu niet gestoord zal worden, ergens werd zoeven mijn gevoel van vrijheid geschonden.

De zomer is begonnen

Wed, 23 Jun 2010 22:16:00 -0000

Vandaag is de zomer begonnen, het is 21 juni. 21 juni blijft altijd een beetje een rare dag in een rare periode, zeker nu in 2010.

Op 21 juni begint de zomer en komt er als het goed is mooi(er) weer aan, ook is het vandaag de langste dag in het jaar, dus kan je stellen dat vanaf morgen als de dagen weer korter worden, ook de winter dichterbij komt. Ook markeert de maand juni de helft van het jaar, met andere woorden je komt tot het besef dat er weer een half jaar voorbij is sinds het moment dat er op vele zaken en gelegenheden is geproost tijdens de nieuwjaarsrecepties. Uiteraard met de bijbehorende vraag of je al voldaan hebt aan je goede voornemen(s)

Maar de 21e juni van 2010 is wel een andere. Uiteraard zijn er de verkiezingen geweest met een, laten we het voorzichtig zeggen, opvallende uitslag. Ook is het WK voetbal gaande en onze jongens hebben na 2 wedstrijden de achtste finale reeds afgedwongen. We hebben weer eens de derde ronde gehaald op Roland Garros met Thiemo de Bakker en Robert Gesink verspeelde helaas op de laatste dag van de ronde van Zwitserland zijn leiding, maar het beloofd veel voor de tour de France welke haar "départ" heeft in Nederland.

Toch is het anders, het lijkt wel of iedereen meer gelaten is dan anders. Het politieke landschap is volledig omgewoeld, maar de algemene opinie op straat, maar ook in de zaterdagbijlagen van de kranten is gelaten. Het lijkt ook wel alsof het Nederlands voetbalelftal niet onder het juk van de verkiezingen kan uitkomen. De straten zijn minder oranje, de mensen geloven het wel, de kroegen zijn minder vol, en ze spelen uiterst beroerd. Wel met een prima resultaat overigens, maar toch. Alsof Van Marwijk en Co willen zeggen, laten ook wij maar gelaten zijn, laat ons ook maar afwachten wat komen gaat.

En juist dat laatste is wat Nederland niet nodig heeft. Nu is het moment om daadkracht te tonen, om te laten zien wat wij als natie kunnen en om zo beter uit de crisis te komen dan dat we er zijn ingegaan. Als het hele land in een impasse zit zoals nu het geval lijkt te zijn moeten er rolmodellen zijn die ons uit het slijk trekken dus:

Bert en Co, zorg ervoor dat jullie op 11 juli aanstaande de wereldcup omhoog houden

Robert, ik verwacht de gele trui in Parijs op 25 juli

Thiemo, geef ons op Wimbledon iets om voor te juichen,

En Uri, laat bovenstaande prestaties een duw in de rug zijn om snel een stabiele regering op het Binnenhof te hebben.